Toegeven dat het niet meer gaat is lastig

opgebrand

Hoera en trek de champagne maar open! Dat is eigenlijk het eerste wat ik van binnen denk als ik mensen in mijn praktijk krijg die volledig zijn opgebrand. Dit komt misschien cru over en uiteraard is dit ook zeker niet wat ik hardop tegen hen zeg, maar niet zelden is dit het begin van iets heel moois. Het zou misschien nog ‘beter’ zijn geweest als deze mensen 100 meter voor de muur daar was, de afslag hadden genomen, maar dit is nu eenmaal niet hoe het meestal gaat.

 

Het gaat niet meer. Wat nu?

Opgebrand zijn betekent meestal dat je lichaam een hele duidelijke en keiharde grens aangeeft. Je hoofd wil vaak nog wel verder, maar je lijf heeft een andere beslissing voor je gemaakt. Dat lichaam gaf waarschijnlijk al langer allerlei signalen die door het hoofd werden overruled of niet eens werden opgemerkt. Een vervelende, angstige en onzekere tijd breekt aan, maar het is ook een nieuw begin.

Zelfveroordeling en confrontaties met jouw grenzen

Hoe meer je de signalen van je lichaam negeert, hoe harder het moet gaan schreeuwen om aandacht. Als hier dan nog altijd geen gehoor aan wordt gegeven dan is daar ‘ineens’ die beruchte muur. Dan breekt die lastige periode aan, want toegeven dat het niet meer gaat is ontzettend moeilijk. En vaak zijn er die innerlijke stemmetjes die dingen zeggen als: “ Ik stel me aan, ik ben zwak of ik heb gefaald.” Werken is meestal het eerste dat niet meer gaat en daarom wordt er veel gezocht naar oorzaken op de werkvloer. Mijn ervaring is echter, dat er ook altijd andere, onderliggende factoren een rol spelen wanneer mensen vastlopen.

 

Pleasen, geen grenzen stellen, perfectionisme en trauma

Na een periode van rust is het tijd om op onderzoek uit te gaan. Hoe komt het dat je jezelf zo voorbij bent gegaan? Vaak zien we dat mensen het moeilijk vinden om grenzen aan te geven, in de rol van pleaser zitten, perfectionistisch en streng voor zichzelf zijn of een grote behoefte hebben aan erkenning. Maar ook hooggevoeligheid of trauma uit het verleden kunnen een factor zijn. Misschien ben je opgegroeid in een gezin waar het een (overlevings)patroon was om andere mensen voor te laten gaan en jezelf aan te passen. Zo ben je gewend geraakt aan gevoelens negeren en dit maakt het moeilijk om grenzen te voelen en bewaken.

Nieuwe kansen

Dat je lijf je stopzet is ontzettend moeilijk, maar blijkt achteraf vaak een zegen. Het geeft je de mogelijkheid om patronen te doorbreken. Zo creëer je nieuwe kansen voor jezelf zoals: passender werk, nieuwe vriendschappen en weer leven in plaats van overleven. Maar het belangrijkste: we versterken de relatie met onszelf en worden weer wie we in de kern zijn. Het mooiste cadeau dat je in je leven kan krijgen! Hoe gek het ook klinkt, ellende kan ontzettend nuttig en leerzaam zijn.

Loop jij zelf ook tegen de grenzen van jouw kunnen aan en zie je de muur langzaam dichterbij komen? Voel je welkom om contact met ons op te nemen.